دلارامی به ارامش دریا

نامه ای به تو

deliashams — Tue, 28 Jul 2009 07:54:27 GMT

نمی دونم کی هستی و با چه افکاری داری زندگی می کنی ... برای ما ( منظورم متولدین بعد از انقلاب) شناسایی تو از طریق ته ریش ، پیراهن سفید یقه آخوندی، شلوار مشکی و اندامی نسبتا فربه هست ... برای من فرقی نمی کنه که چی می پوشی و کجا کار می کنی .. ولی از یک موضوع مطئنم و می دونم که تو هم انسانی تو هم به همان علی اقتدا می کنی که 25 سال برای گرفتن حق طبیعی خودش که همان خلافت بود صبر کرد . همان حسینی را قبول داری که برای ازادگی اش و اثبات بندگی اش از زندگی خودش و خانواده اش گذشت ، همان صادقی را قبول داری که با صبوری خون برادرانش را زنده کرد و مکتب شیعه جعفری را با اقتدار بنا نهاد و شاگردانی چون جابر حیان به جهانیان معرفی کرد . تو هم مثل من این رویداد های ناریخی را به کرات در دوران مدرسه خوانده ایی ، حفظ کردی و امتحان دادی ... راستی چه شد که ما از امتحان تئوری مدرسه با نمره 19 یا 20 درس دینی فارغ التحصیل شدیم ولی در کلاس شهروندی یکی از انسانیت خویش سقوط کرد و دیگری برای احقاق حق خویش از خونش گذشت ؟ چه شد که رفتار هامان در جامعه یکی یزید وار و دیگری حسین وار شد ؟

راستی تو را چه شد که اینقدر تغییر کردی ؟ هیچ وقت باور نمی کنم که همکلاس روز های دور مدرسه اکنون رو در روی یکدیگر ایستاده اند و به جای گلوله های برفی زمستانی سینه یکدیگر را با تیر خشم و نفرت می شکافند... معلم تاریخ یک حرف را برای هردومان تکرار کرد و یک سوال پرسید ، پس چرا وقتی بزرگ شدیم راه مان از یکدیگر اینگونه فاصله گرفت؟ شاید باور نکنی ولی مدت طولانی است که به این سوالها فکر می کنم شاید چندین سال است ... درست یادمه خرداد 77 برای سالگرد دوم خرداد در دانشگاه تهران جمع شده بودیم همه شاد و خندون بودم.... حتی استاد ها هم کلاس های اونروز را تعطیل کرده بودند . وقتی آقای خاتمی سخنرانی می کرد با تمام وجود جیغ می کشیدیم سوت می زدیم و تشویق می کردیم ... ناگهان تو آمدی ... با حالتی بر افروخته ... هنوز تشخیص نداده بودم که تو چرا ناراحتی که سیل جمعیت روان شد . به اطرافم نگاهی کردم و ناگهان نوازشی از جانب تو کمرم را شکست تا برگشتم ببینم چه شده نوازشی دیگر در صورتم تاختی . بی اختیار اشک ریختم نه بخاطر اینکه سیلی خورده بودم به خاطر اینکه تو از من بودی .. تو در دانشگاه دیده بودم گهگاه . اصلا فکر نمی کردم اون پسر سر به راه و خجالتی یه همچین چهره خبیثی داشته باشد . به هر حال اون روز رو با پای پیاده و البته با یک لنگه کفش تا خانه رفتم. از اون موق تا الان به این موضوع فکر می کنم که جرم من چی بود ؟ چون مثل تو فکر نمی کردم ؟ یا مثل تو لباس نمی پوشیدم؟ هنوز نمی دونم کدامان راست می گوید ... روزها گذشت و ما بزرگتر شدیم ... امروز من زنی بالغی هستم و تغییرات زیادی داشته ام ولی تو همچنان همان آدمی هستی که بودی... امروز که رفتار های تو را در فیلم های کوتاه در اینترنت می بینم ، متحیر می شوم که تو همان کار ها را با کینه و خشم بیشتری انجام می دهی .. انگار که در این یازده سال تنها میزان کینه ات افزایش داشته است زیرا که اون روز ها کسی را نمی کشتی ولی امروز دستت به خون خیلی ها آلوده است ... خیلی از کسانی ایی که حتی در مورد دموکراسی و تحلیل سیستم های سیاسی چیزی نمی دانستنند فقط برای یک اعتراض ساده به خیابان آمده بودند کسانی که هزاران آرزو داشتند.. مادران و پدرانی که برای بزرگ کردن فرزندانشان مشقت های زیادی کشیده بودند و تو به راحتی به شلیک یک گلوله خشم حاصل زحمات آنها را پرپر کردی ... چه رنجی می کشد آن مادر .. چه آه سوزانی دارد آن پدر .. به راستی تو از این آه ها نمی ترسی ؟ به راستی تو دست آغشته به خون نماز می خوانی ؟ هنوز هم نمی دانم تو که در کودکی پاک و مطهر بودی چه شد که در بزرگی اینقدر تغییر کردی، جهت یادآوری اشاره می کنم ، هیچ وقت برای توبه دیر نیست ، خداوند همه گناهان بزرگ را می بخشد به شرطی که توبه کنی و رنج و درد آن گناه مرتکب شده را بگذرانی ، آنگاه بخشوده میشوی ... ولی نمی دانم ایا تحمل همان رنجی که به خانواده های این عزیزان دادی را داری یا نه ؟

زندگی بازی های عجیبی دارد .... ما هردو همبازی و هم مدرسه ایی بودیم ولی در بزرگی به دشمنانی عجیب تبدیل شدیم ... باور کن من هنوز هم تو را دوست دارم و دلم نمی خواد خونی از دماغ تو بیاید .. تو هم با من کمی مهربان باش

مرا دوست بدار .. دشمن تو نیستم ...من همبازی روز های دور کودکی ام ، قبل از آنکه سیلی ایی به صورتم بنوازی لختی به چشمانم نگاه کن ... شاید حس انسانیت تو بیدار شود .

کمی مرا دوست بدار

دوستدار تو ، دلارام

آرام باش و بخواه

deliashams — Wed, 22 Apr 2009 09:03:18 GMT

ارام باش

و مثل فرورفتن پای گوزنی در برف ارام بگیر

من از درون تو حرف میزنم

اگر بخواهی تابستان هم برف می اید

حرکت کن

از جا بلند شو تا زمین تندتر بچرخد

وبه ارزوهایت برسی

کلمه کامل شده ای

زلال باش

اگر بخواهی دست دراز میکنی

ابری در اسمان میگیری

اگر بخواهی به درخت خشکیده ای خیره میشوی

وانجیربرشاخه اش میروید

فقط اگر تو بخواهی غیر ممکنها ممکن میشود

پس بخواه و خوب بخواه

چرا ما یکدیگر را دوست نداریم ؟

deliashams — Thu, 13 Nov 2008 06:29:09 GMT

این مدتی که نبودم اتفاق های جور و واجور افتاد که خیلی هاش ختم به خیر شدند ولی اینها هیچ کدوم دلیل نمیشه که من به اینجا سر نزنم و ننویسم. امیدوارم که من رو بخشیده باشید. و مثل روز های قبل باز هم دی کنار یکدیگر باشیم و دست در دست هم بدهیم تا بتوانیم فردایی بهتر برای خودمون بسازیم. دغدغه ایی که ذهن من رو مشغول کرده بود ، این بود که چرا ما ایرانی ها که جمعیتمون هم کم نیست در سراسر دنیا ، با یکدیگر متحد نیستیم و برای پیشرفت گروهی مون تلاش نمی کنیم ؟ چرا با وجود اینکه تک تک مون انسانهای خوبی و بعضا موفقی هستیم برآیندمون در جامعه رو به رشد و موفق نیست ؟ به این موضوع خیلی فکر کردم و کتاب های زیادی خوندم ، با آدمهای مختلفی صحبت کردم . علت رو در یک کلمه پیدا کردم و اون هم
" هویت" بود . در همین راستا دوست عزیزی مقاله ایی جالب نوشتنند که متاسفانه اسم سایت شون رو نمی دونم (از طریق ایمیل به دست من رسیده و باز هم متاسفانه اسم شون رو هم نمی دونم ) دوست داشتم اینجا قرار بدم شاید که مفید باشه و ما رو به فکر فرو ببره .
باز هم در این مورد صحبت خواهیم کرد.

تا دیدار دیگر بدرود.

ناراحت نشويد و به روحيه لطيف! ايراني تان برنخورد! فقط کافي است به دشنام هايي که در طول روز رانندگان ايراني به همتايان خود و به عابران ميدهند به يادتان بياوريد تا ببينيد که دوست داشتن و احترام گذاشتن تا چه اندازه در رفتارهاي ما نهادينه شده است.
18» سال پيش من در شرکت سوئدى ولوو استخدام شدم. اولين روزهايي كه در سوئد بودم، يکى از همکارانم هر روز صبح با ماشينش مرا از هتل برمي‌داشت و به محل کار مي‌برد. هوا کمى سرد بود و برفى. ما صبح‌ها زود به کارخانه مي‌رسيديم و همکارم ماشينش را در نقطه دورى نسبت به ورودى ساختمان پارک مي‌کرد. در آن زمان، 2000 کارمند ولوو با ماشين شخصى به سر کار مي‌آمدند.
روز اول، من چيزى نگفتم، همين طور روز دوم و سوم. روز چهارم به همکارم گفتم: آيا جاى پارک ثابتى داري؟ چرا ماشينت را اين قدر دور از در ورودى پارک مي‌کنى در حالى که جلوتر هم جاى پارک هست؟
او در جواب گفت: براى اين که ما زود مي‌رسيم و وقت براى پياده‌رفتن داريم. اين جاها را بايد براى کسانى بگذاريم که ديرتر مي‌رسند و احتياج به جاى پارکى نزديک‌تر به در ورودى دارند تا به موقع به سرکارشان برسند.تو اين طور فکر نمي‌کني؟»
اين ، خاطره اي بود که چندي پيش يکي از هموطنان مان براي عصرايران فرستاد .وقتي براي اولين بار اين خاطره را خواندم ،آنچه بيش از هر چيزي در آن برايم رنگ و معنا داشت ، حس دوست داشتن و احترام نسبت به يکديگر بود که در اين چند سطر و البته در رفتاري که حکايتش را خواندم ، موج مي زد.
اندکي بعد اما ، وقتي به ياد ادعاهاي خودمان در باب هم نوع دوستي و احترام به ديگران و عشق ورزي و اين قبيل شعارها افتادم و البته رفتارهاي متناقض مان را هم به ياد آوردم ، حسرتي بزرگ بر وجودم نشست.
اينک و در ادامه بحثي که با همفکري و همراهي کاربران عصرايران آغاز کرده ام تا حرکتي باشد براي "يافتن درد ، جست وجوي درمان" که "چرا پيش نمي‌رويم؟" ، مي توانم اين گزاره را هم در ميان موانعي تعريف کنم که حرکت ما را کند و بسيار کند مي کند :« ما دوست داشتن همديگر را فراموش کرده‌ايم و به يکديگر احترام نمي گذاريم.
ناراحت نشويد و به روحيه لطيف! ايراني تان برنخورد! فقط کافي است دشنام هايي که در طول روز رانندگان ايراني به همتايان خود و به عابران مي دهند به يادتان بياوريد تا ببينيد که دوست داشتن و احترام گذاشتن تا چه اندازه در رفتارهاي ما نهادينه شده است.
يا کافي است براي انجام کاري که پروسه اداري خاصي هم ندارد ، به اداره اي برويد تا ببينيد اساساً به شما به عنوان يک انسان ذي شعور داراي شخصيت فردي و اجتماعي نگاه نمي شود چه رسد به اين که " آن ور ميزي" به احترام يک انسان ، بخواهد تحرکي به خرج دهد و کاري که مي تواند در همين ساعت انجام دهد را به فردا و فرداها موکول نکند!در حالي که اگر دوست تان داشت و براي تان به عنوان يک شهروند احترام قائل بود ، به خود اجازه نمي داد يک انسان را "سر بدواند".
اجازه بدهيد خاطره اي از يکي از استادان ايراني دانشگاه در استراليا را براي تان باز گو کنم.
اين استاد دانشگاه مي گفت: براي شرکت در کنفرانسي راهي آمريکا بودم که به ناگاه در فرودگاه سيدني يادم آمد که يک کار اداري بسيار مهم را که زمانش در حال سپري شدن بود را انجام نداده ام. از يک طرف ساعتي بعد بايد پرواز مي کردم و از طرف ديگر اگر آن کار اداري انجام نمي شد زيان سختي نيز متوجه من مي شد. در حالي که هيچ اميد نداشتم ، به اداره مربوطه تلفن زدم و مشکل را گفتم. کسي که جواب مرا مي داد ، وقتي متوجه وضعيت من شد ، گفت: ما سعي مي کنيم کارتان را انجام دهيم ؛ چند دقيقه ديگر تماس بگيريد تا نتيجه را بگويم. ..... وچند دقيقه ديگر وقتي دوباره تماس گرفتم ،
همان کارمند که مرا در عمرش حتي يک بار هم نديده بود، گفت: نگران نباشيد ،کارتان انجام شد. سفر به خير!
آن کارمند استراليايي ، اين تبعه ايراني را هرگز ملاقات نکرده بود، وظيفه اي هم براي پيگيري يک تماس تلفني نداشت و مي توانست مثل بسياري از ماها بگويد: بايد خودتان بياييد ، مشکل خودتان است و تلفن را قطع کند ولي چه چيزي باعث شد آن رفتار انساني را از خود بروز دهد؟ شايد پاسخ هاي متعددي براي اين پرسش وجود داشته باشد ولي محوري ترين پاسخ اين است: او برای هم نوع خودش احترام قائل بود و مثل خيلي از ماها به ارباب رجوع به چشم يک "مزاحم" يا در مواردي يک "طعمه" نگاه نمي کرد بلکه او را به چشم انساني مي ديد درست مانند خودش.
يک مثال ديگر مي زنم که اتفاقاً مثل ماجراي اول اين نوشتار ، پارکينگي است. در تهران، پيدا کردن جاي پارک در بسياري از موارد ، يک مشکل جدي و همگاني است. اگر دقت کرده باشيد ، حتماً با اين مورد مواجه شده ايد که بسياري از شهرونداني که خودروهاي خود را در خيابان ها پارک مي کنند ، اگر بتوانند و شرايط اجازه دهد ، به گونه اي آن را پارک مي کنند که خروج از محل پارک برايشان "بسيار آسان" شود و نيازي به جلو و عقب بردن چند باره اتومبيل نباشد ؛ بنابراين اگر فضا فراهم باشد ، در جايي که مي توان به طور استاندارد دو خودرو را پارک کرد ، خودرويشان را به گونه اي پارک مي کنند که نه در پشت و نه در جلوي آن نمي توان خودرويي را پارک کرد. اين در حالي است که همان راننده ، به خوبي مي داند که چند دقيقه بعد ، يک انسان ديگر در همان مکان نياز به پارکينگ خواهد داشت ولي چون به اصطلاح"خر خودش از پل گذشته است" ديگر به نفر بعدي فکر نمي کند زيرا او را دوست ندارد و هيچ احترامي هم برايش قائل نيست.

در توليد و صنعت هم وضع مشابهي حاکم است. مثال مي زنم: اگر مدير تصميم گير خودروساز ما ، براي مشتري اش به عنوان يک انسان احترام قائل بود ، هرگز به خود اجازه نمي داد به بهانه کاستن از قيمت، ايمني خودروهاي توليدي اش را با برداشتن لوازمي مانند کيسه هوا و ترمز ABS به حداقل ممکن برساند (و در همان حال به بهانه هاي ديگر بر قيمت همان خودرو بيفزايد)
بسياري از خودروهاي خارجي که در ايران مونتاژ مي شوند ، بر خلاف مشابه هاي آن سوي آبي شان ،اين تجهيزات ايمني را ندارند و معلوم نيست تا کنون چند انسان از رهگذر اين بي احترامي به انسان ، جان خود را از دست داده و اکنون در سينه قبرستان خوابيده اند.
اين قبيل مسائل بيش از آن که ريشه هاي اقتصادي و حتي مديريتي داشته باشند ، دلايل شناختي دارند و از اين واقعيت ساده نشأت مي گيرند که مديران هم به عنوان بخشي برخاسته از همين جامعه ما ، دوست داشتن مردم و احترام به انسان ها را فراموش کرده اند

ما اگر همديگر را به طور واقعي و بر مبناي باور هاي خالص انساني دوست داشته باشيم و به همديگر از صميم قلب احترام بگذاريم ، سمت و سوي بسياري از رفتارهاي ما تغيير خواهد کرد.
در چنان وضعيتي مهندس سازنده يک برج مسکوني ، هرگز در نحوه ساخت آن خيانت نخواهد کرد چون مي داند در نهايت انسان هايي که دوستشان دارد در آن ساکن خواهند شد و در چنان شرايطي در بنگاه هاي ملکي ديگر نخواهيد شنيد کسي بگويد فلان خانه را خوب ساخته اند چون مي خواستند خودشان در آن ساکن شوند ، بلکه همه خانه ها خوب ساخته خواهند شد چون کساني مانند خود سازندگان يعني "انسان هاي قابل احترام" در آنها زندگي خواهند کرد.
راستي اين خبر چند دقيقه پيش بر خروجي خبرگزاري هاي داخلي قرار گرفت:
«رئيس پليس راهنمايي و رانندگي گفت:زماني كه موتورسيكلت‌هاي بدون ايمني با قيمت‌هاي ارزان در اختيار جوانان قرار مي‌گيرد با اين مشكل مواجه مي‌شويم كه 20 درصد از فوت شدگان تصادفات كشور را موتورسيكلت‌ سواران تشكيل مي‌دهند كه اين رقم در بعضي از استان‌ها نيز به بيش از 40 درصد مي‌رسد.»

اگر همديگر را دوست داشته باشيم، از معلم مدرسه گرفته تا استاد دانشگاه ،همه شاگردانشان را مانند فرزندان خود خواهند ديد و نتيجه آموزش ها بسيار دگرگون خواهد بود...
اگر همديگر را دوست داشته باشيم ، هيچ رستوراني غذاي آلوده به ما نخواهد داد و هيچ پزشکي ، فقط براي حق ويزيت ، نبض بيمار رانخواهد گرفت ، هيچ کارگري کم کاري نخواهد کرد و خانواده هاي مان قوام بيشتري خواهند داشت.

وقتي همديگر را دوست داشته باشيم ، سر يکديگر کلاه نخواهيم گذاشت ، با هم نزاع نخواهيم داشت ، کم فروشي و گران فروشي نخواهيم کرد و دادگاه هايمان خلوت خلوت خواهد بود ، همان طور که در برخي کشورهاي اروپايي چنين است و دادگاه ها از کسادترين دستگاه هاي حکومتي اند که گاه به شعبه هاي آنان تا روزهاي متمادي حتي يک پرونده تخلف رانندگي هم ارجاع نمي شود! ولي ورودي پرونده ها در ايران خودمان به 8 ميليون در سال رسيده است که اگر براي هر پرونده فقط دو طرف دعوا فرض بگيريم - که در موارد زيادي متعدد هم هستند- همين الان 16 ميليون ايراني "رسماً "در حال دعوا با همديگر هستند و آيا اين رقم نجومي به تنهايي مؤيد اين مدعا نيست که ما همديگر را دوست نداريم؟
مثال هاي بسياري را مي توان در ادامه اين بحث آورد که اگر به اطراف مان دقت کنيم ، آنها را به چشم خواهيم ديد و از اين رو ، بحث را به همين جا ختم مي کنم : «ما ، تا ياد نگيريم که همديگر را دوست داشته باشيم و براي هم احترام متقابل قائل نشويم ، پيشرفت نخواهيم کرد ، چون ، زاويه ديد ما به انسان ، يکي از مهم ترين تعيين کنندگان مسير حرکت است».

کودکان بالغ

deliashams — Tue, 11 Dec 2007 07:29:18 GMT

زندگی امروز باعث شده که ما ها – منظورم آدم بزرگهاست – از خیلی جهات با دنیای واقعی درون و دنیای مجاز ولی جذاب بیرون تفاوت داشته باشیم . یه روز به این نتیجه می رسیم که اصلا ما کجا هستیم ؟ و چه می خواهیم ؟ درست مثل زمان کودکی دنبال یه راه چاره و یا کمک از طرف آدم بزرگها می مونیم و غافل از اینکه خودمون دیگه آدم بزرگ شدیم ! و باید گلیمون رو از آب بکشیم . پس شروع می کنیم به تلاش جهت پیدا کردن بهترین روش حل مساله . حالا اگر این کودکی که فقط قد کشیده و نا غافل قاطی آدم بزرگ ها شده ، برای پیدا کردن جواب هاش توی راه با گربه نره و روباه مکار مواجه بشه اونوقت چی به سرش میاد ؟ آخه تو دنیای امروز هم دیگه گربه نره و روباه مکار شکل هاشون عوض شده و دیگه با اون لباس های عجیب و غریب و زبون چرب و نرم سر راهش قرار نمیگیرن. شاید در قالب یه لبخند و یا یک عشق با ما آشنا بشوند و بقیه ماجرا .

حالا این کودکی که بزرگ شده و فرصتی برای فکر کردن به اینکه آیا اصلا دلش می خواد بزرگ بشه یا اینکه هنوز دوست داره تاب بازی کنده و از شوق باریدن برف و تعطیلی روز بعد مدرسه شب تا صبح یواشکی از پنجره بیرون رو نگاه کنه و نقشه برای درست کردن آدم برفی بکشه . آیا خواست خودش بوده که بزرگ بشه و مسئولیت تمام مسایل و مشکلاتش رو به دوش بکشه ؟ ولی یه روز مثل فیلم های فانتزی بیدار شدیم و دیدیم که وای ! چقدر بزرگیم و حالا شدیم مثل مامان و بابا باید بریم سر کار ، باید ازدواج کنیم ، باید بچه دار بشیم و خلاصه همه کار هایی که یه روز آدم بزرگ ها انجام میدادند رو خودمون انجام بدیم .

اونقدر سرگرم بودیم که یادمون رفت تجهیزات کودکی مون رو با بزرگی مون منطبق کنیم . من اسم این انطباق رو میگذارم تربیت . یا در مقیاس بزرگتر فرهنگ بزرگسالی .

خیلی از ما آدم بزرگ ها دارای قوانین شخصی خودمون هستیم ولی اینکه کدام شون درست است و کدام شون نادرست رو کی تشخیص میده ؟ هر چه تربیت فرد اصیل تر باشه درصد اشتباهش هم کمتره - البته این خطا هیچ وقت به صفر نمی رسه – برای بهتر بودن و بهتر شدن تلاشی مداوم و پایدار نیاز است .

اینها رو بعنوان تاریخچه گفتم تا این نکته ها رو بگم :

اگه یه روز یه نفر ازت انتقاد کرد بدون که اون فرد منظورش فقط اون مورد خاص بوده نه کل شخصیت و هویت فردی تو . پس انتقاد پذیر باش و در موردش فکر کن.

اگه یه روز یه نفر بهت گفت دوستت داره بدون که اون لحظه با بیشترین احساسش دوستت داشته و این جمله هیچ تضمینی نیست که تا آخر دنیا هم همون حس رو داشته باشه .

اگه یه روزی دلت گرفت و تنهایی دریک غروب پاییزی اشک به چشمت آورد بدون که در همون لحظه کسان دیگری هم هستند که حسی مشابه تو دارند ولی بخاطر غرور بزرگی پنهانش می کنند .

اگه یه روز حس کردی که رو قله ها هستی و بهترین تصمیم ها رو گرفتی و بهترین ها انتخاب کردی به خودت یاد آوری کن که در دنیای آدم بزرگ ها هیچ چیز پایدار نیست و ممکنه که یه روزی از دستش بدی و با این طرز فکر اگه از دستش بدی زیاد بی تابی نمی کنی .

اگه یه روز با خودت خلوت کردی و مرور اشتباهاتت از دست خودت عصبانی شدی ، یادت باشه که در دنیای آدم بزرگ ها هر کسی خودش به تنهایی مسئول اشتباهش هست و به جای اینکه دیگران رو سرزنش کنی به خودت فکر کن و سعی کن که در آینده با درس گرفتن از اشتباهات گذشته بهتر از قبل باشی.

اگه یه روز با یه نفر قهر کردی و تو دلت کینه اش رو نگه داشتی بدون که داری روح کودکی ات رو می کشی و اونوقت میشی یه آدم بزرگ بدون گذشته !

اگه یه روز دلت خواست از ته دل قهقه بزنی و از شادی پابکوبی ولی جلوی خودت رو گرفتی بدون که دیگه راستی راستی بزرگ شدی و باید مواظب اون کودک کوچولو ساده و بی آلایش باشی.

اگه یه روز احساس ات رو با کسی قسمت کردی و اون از تو نپذیرفت بدون که اشکال از هیچ کدومتون نیست و فقط دلیلش اینه که هم بازی ها خوبی برای هم نبودین ، به همین سادگی .

گاهی وقتها خودت رو ببر پارک و بی بهونه بالا پایین بپر ، توپ بازی کن ، هیچ اتفاقی رو اونقدر جدی نگیر که به روحت آسیب بزنه .

اگه بخواهی زندگی رو مثل یه بازی نگاه کنی ، یه بازی که مثل دوران کودکی برد و باخت مهم نبود فقط دوستی های بین مون مهم بود روز های قشنگ تری رو تجربه می کنی .

اگه بخواهی برای دوست داشتن از دلت استفاده کنی نه از عقلت عمق این احساس رو بیشتر درک می کنی .

یه ذره فکر کن ! یادته وقتی بچه بودیم فقط به هم دیگه کمک می کردیم چون فکر می کردیم که باید کمک کنیم حالا چی شده که بی تفاوت از کنار یه ماشین خراب که کنار اتوبان ایستاده می گذریم ؟ چی شده که اگه همکارمون یه سوالی از مون بپرسه . به جای یکبار ، دوبار اون سوال رو بپرسه با اخم جوابش رو میدیم ؟ واقعا به این موضوع فکر کن که ما آدم ها از وقتی بزرگ شدیم چقدر عوض شدیم اصلا شبیه خودمون نیستیم

باشد که دست در دست همدیگر جهانی بهتر برای زندگی داشته باشیم و این حالت تنها زمانی میسر است که تک تک ما برای این هدف بزرگ تغییر هر چند کوچک رو آغاز کنیم .

اگه تو هم دلت می خواد دنیامون مثل روز های خوب کودکی شیرین بشه از خودت شروع کن .

مجاز یا حقیقت

deliashams — Fri, 16 Nov 2007 22:33:18 GMT

بعد از یه مدت طولانی سلام ....

به قول یکی از دوستان نوشتن کاری است مداوم . اما من که نویسنده نیستم ٬ هستم ؟ بگذریم از این حرف ها بعد از اینکه یه مدت طولانی نبودم بهتر بطور خلاصه بگم کجا ها بودم و چه بر من گذشت ... پس گوش کن :

باید بگم امسال همه چیز خوب و صمیمی پیش رفت و همچنان این روند ادامه داره و اما موضوعاتی که ذهنم رو مشغول کرده بودند این مدت : آیا ما باید خودخواه باشیم؟ خودخواهی بهتر است یا دیگر خواهی ؟ چه کسانی و با چه معیاری خودخواهی رو می سنجند ؟

به نظر من اگه کسی خود خواه نباشد و خودش رو دوست نداشته باشه راه سختی رو تا موفقیتی که تو ذهنش داره در پیش رو داره . می پرسی چطور ؟ ببین! همه ما دوست داریم که مورد تایید باشیم و از اینکه تشویق مون کنند لذت می بریم. این یکی از قوانین نا نوشته آدمهاست . حالا گاهی وقتها ما اونقدر سرگرم خواسته های دیگران میشیم و خودمون رو وقف اطرافیان مون می کنیم که یادمون میره "من " هم وجود داره . به همین سادگی از خودمون دور میشیم.اون وقت همون وجود نازنینی که همیشه با ها مون بوده و با خوب و بدمون ساخته رو تنها می ذاریم . یه روز می رسه که احساس می کنیم که با عکس تو آینه سالهاست که فاصله داریم . این حالت باعث میشه که خواسته هامون رو فقط در رویا ببینیم . گاهی اونقدر سر گرم اطراف بودیم - هر کس به نوعی : یکی با درس ٬ یکی با کار ٬ یکی با کمک به دیگران ٬یکی با گذرون وقت با دوستان٬ بعضی ها هم که اصلا یادشون میره به مسائلی اینچنین فکر نمی کنند- که یادمون می ره مهم ترین شخص زندگی مون خودمون هستیم و لا غیر . البته بعضی وقتها تحمل خودخواهی خودمون رو داریم ولی مال دیگرون رو به هیچ وجه تحمل نمی کنیم. که این هم جای بحث داره . آخه اگه من نباشم قاه قاه بخندم ٬ دنیا چه ارزشی می تونه برام داشته باشه ؟ اگه من نتونم از توانایی هایی که دارم استفاده کنم پس هدفم از زنده بودن چیه ؟ اگه برای شاد بودن دنبال دلیل باشم به نظر شما نباید در موردم جدی فکر کرد ؟

تو هم به این موضوع فکر کن : بزرگترین مسئولیتی که در قبال خودت داری چیه ؟

من بزرگترین مسئولیتم اینه که به خواسته های منطقی ام برسم و خواسته های غیر منطقی با بهتر بگم شاخ و برگ های اضافه رو هرس کنم .تا بتونم بهتر رشد کنم و از این طریق به خودم کمک کنم .

راستی ! تو هنوز برای خندیدن دلیل می خواهی ؟ هنوز هم باید برات یاد آوری کنم که تو خیلی ارزشمندی و همین که سالم و سر حال هستی کافیه برای اینکه شاد باشی و از این فرصتت استفاده کنی ؟

پس بی بهونه بخند!

بی بهنونه عاشق خودت باش !

به نظر تو این چشمهای قشنگی که تو آینه می بینی لیاقت عشق پاکت رو ندارند؟

به نظر تو این همه شادابی و سر زندگی رو باید در پستوی خانه نهان کنی؟

و هزاران مورد دیگه که اگه خودت فکر کنی بهتر از من یادت می یاد ....

پس بی خود و بی جهت عاشق شو !

عاشق پاییز شو !

عاشق کلاغهای رقاص ٬ چلچله های نغمه خوان !

عاشق اون صورت پاک تو آینه !

باشد که همگان با خود به صلح برسیم .

ارزو هایی برای سال جدید

deliashams — Tue, 10 Apr 2007 21:57:18 GMT

سلام به روی ماه زندگی ٬

بین یادداشت های قدیم ام می گشتم و خاطراتم رو مرور می کردم که به متتنی زیبا از ترجمه یکی از اشعار ویکتور هوگو بر خوردم٬ باخوندنش لبخند رضایت روی لبانم نقش بست و دیدم هیچ پیامی رسا تر و زیباتر از اون نمی تونم برای سال جدید برای شما دوستای خوبم بنویسم.

از مجله خوب و وزین موفقیت و وب سایت خانواده سبز هم کمال تشکر دارم که در سال گذشته نوشته هام رو به خواننده هاشون معرفی کردند امیدوارم که بتونم در سال جدید هم در کنارتون باشم و تجربه هامون رو با هم قسمت کنیم. یادتون باشه که خوشبخت بودن یک انتخابه نه یک اتفاق . پس به خودمون قول بدیم که برای خوشبخت شدنمون تلاش کنیم و با افکار درست پایه های زندگی موفق رو بنا کنیم. و در پایان همراه با ویکتور هوگو آرزو هام رو برای شما در سال جدید می نویسم .

تا فرصتی دیگر بدرود .

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دستکم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.

و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.

همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک می کنند
چون این کارِ سادهای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می کنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوام اگر جوان هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیدهای، به جواننمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.

بعلاوه، آرزومندم پول داشته باشی
زیرا در عمل به آن نیازمندی
و برای اینکه سالی یک بار
پولت را جلو رویت بگذاری و بگوئی: «این مالِ من است»
فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان اربابِ دیگری است!

و در پایان، اگر مرد باشی، آرزومندم زن خوبی داشته باشی
و اگر زنی، شوهر خوبی داشته باشی
که اگر فردا خسته باشید، یا پس فردا شادمان
باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید.

اگر همه اینها که گفتم فراهم شد
دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم!

شاملو و فروغ و بارون و من

deliashams — Sat, 17 Feb 2007 02:22:18 GMT

امشب هم از اون شبهایی که داره بارون میزنه ... نم نم و مهربون ... سکوت شب و صدای بارون کافیه که خواب شبونه ات رو پریشون کنه و بری تو فکر .. می خوام بلند بلند فکر کنم ..

افکارم از اینجا شروع شد که آیا عشق احساسی است درونی یا بیرونی؟ از بیرون ما به مامنتقل میشه یا از دورن ماست که تراوش میکنه ؟ در پس هر اتفاقی که می افتد دلیلی وجود دارد ؟ یا ماخودمون دلیل آنها هستیم؟ راه درست کجاست ؟ راه اشتباه کدومه ؟ برای رفتتن به دور دستها باید کوله بار سفر رو بست یا میشه دور دست ها رو نزدیکتر کرد؟ برای محیطی یخزده و سرد چقدر آتیش لازمه که گرمش کنه ؟آیا روح آدمها هم یخ می زنه ؟ به اینجا که رسیدم سکوت کردم ... یاد شاملو افتادم ... که می گفت : حقیقت گرایی که با رویا هایش می آید ٬ رویا هایش را باز می شناسد تا بتواند مسافر نیک بخت رویا ها باشد .... خیلی زیبا می گه ..می باید خود را از دام اوهام برهانیم گر بر آنیم که همه چیز را دریا بینیم..

برای یک لحظه به جملاتش فکر کردم و فکر و فکر ... تنها چیزی که برامون می مونه همینه .. رویاهامون ..رویاهایی که خودمون نقاشی شون کردیم .. بزرگ شون کردیم و براشون زحمت کشیدیم .. با فکر کردن به رویاهام بالاخره اخمام باز شد و با موسیقی فیلم پدر خوانده ٬ فیلم زندگی ام رو دیدم .. رد پای خودم روی مسیر زندگی دنبال می کردم و به عقب بر می گشتم.. رد پاها خیلی تازه بودند و پر از نشانه زندگی .. اثری که من کشیده بودم جالب بود! الان که بهش نگاه می کنم می بینم که می شد بهتر از این هم بشه ولی به خودی خودش قشنگ بود و منحصر به فرد .. اندیشه هام ٬ کار هام ٬ مسیر هایی که انتخاب کردم و ... همه شون زیبا بودن ... گاهی وقتها که فکر می کردم٬ دیگه نمی تونم خسته شدم ٬ دیدم که نه اون اتفاقات هم گذشت من باز هم بودم ٬تونستم که رد کنم .. آره طوفان تمام شده ٬ بارون هم دیگه نمی یاد ... تنها چیزی که هست بوی زندگی است و آرامش در دلم . همون آرامشی که قبل از طوفان بود و مانندی نداشت٬ دوباره من رو در آغوش کشید . صدای موسیقی طبیعت را می شنوم ... و باز هم به این جمله ایمان دارم که عشق عشق می آفریند . و این کل جریان هستی است .. وقتی که تو سمبل خدا رو زمین شدی ٬ کلامت رو کلام اون دونستی ٬ رفتارت رو رفتار اون دونستی .... دیگه دلت نمی یاد که با کلامی دیگری رو بیازاری .. یا با رفتاری دلی را بشکنی .. باید انسانیت رو تمرین کنی ٬ باید یاد بگیری که چطور وظیفه ات رو انجام بدی و مسئولیت زندگی ات رو قبول کنی ... همیشه می گم ما مسئولیم. برای تک تک لحظه هامون مسئولیم .. پس چرا گاهی یادمون میره و سهل انگاری ها مون رو گردن دیگری می اندازیم ؟ چرا گاهی وقتها سایه خودمون رو که می بینبم باورمون نمیشه ؟ چرا اصرار داریم که بگیم نه این سایه من نیست ؟؟ رویاهامون رو پر رنگ کنیم تو زندگی مون ... طوری که انگار زنده اند و دارن با ما زندگی می کنند. از خیال بکشیم شون بیرون واقعی شون کنیم. گاهی وقتها ما آدمها یادمون میره که هنوز آدمیم و راه طولانی در پیش داریم ... زندگی در عین اینکه خیلی ساده است پیچیده هم هست .. یه جمله ایی رو خوندم که خیلی جالب بود اون جمله این بود : " تا عاقلان راهی برای خندیدن بیابند دیوانگاه هزاران بار خندیده اند ." زیبایی در سادگی است و فرزانگی در عشق . با روز هامون باید مدارا کنیم و هر روز را به فرصتی بزرگ تبدیل کنیم .

ای کاش آدمها تنها زمانی کارد هایشان را در می آوردند که بخواهند چیزی را قسمت کنند نه اینکه انتقام بگیرند.

به اینجا که رسیدم صدای اذان صبح می آمد .. سرم رو برگردوندم و کتابخانه ام رو نگاه کردم .. مجموعه اشعار فروغ بهم می گفت که بیا منتظرتم ! رفتم و دیدم که حسابی بی معرفتی کردم .. یادم رفت بود که ۲۵ بهمن یادش کنم .. راستی به این موضوع تا حالا فکر کردی که چرا فروغ روز ولنتاین مُرد ؟ بی اختیار کتابش رو باز کردم و ازش خواستم که بهم یه پیام بده ٬ یکی از تجربه هایش رو با هام قسمت کنه ...

شعری که اومد بی اختیار بغض گلو رو ترکوند و در حالی که اشک می ریختم بلند بلندخوندم. کنار پنجره صدای بارون و صدای من قاطی شده بود .. شب جالبی رو گذروندم ... تو این تجربه جالب بهاره مهربون هم همراهم بود. نهایت امر به این نتیجه رسیدم که سکوت کنم و به این شعر و معنی اش فکر کنم ؟ آیا واقعا نمی شه از مردی توقع وفا داشت ؟ نمی شه به مردی عشق ورزید بی آنکه توقعی داشت ؟ آیا اونها سخت شونه که این حالت رو درک کنند ؟ برای جواب این سوالها باز هم احتیاج به فکر دارم . شعر رو در زیر براتون می نویسم امیدوارم از خوندنش لذت ببرید و لحظه ایی به آن فکر کنید .

خسته

از بیم و امید و عشق رنجورم

آرامش جاودانه می خواهم

بر حسرت دل دگر نیفزایم

آسایش بیکرانه می خواهم

پا بر سر دل نهاده می گویم

بگذشتن از آن ستیزه جو خوشتر

یک بوسه ز جام زهر بگرفتن

از بوسه آتشینٍ او خوشتر

پنداشت اگر شبی به سر مستی

در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم

در دامن دیگران به سر کردم

دیگر نکنم ز روی نادانی

قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم

آن گمشده شادی و سرورم را

آنکس که مرا نشاط و مستی داد

آنکس که مرا امید و شادی بود

هر جا که نشست بی تامل گفت

" او یک زن ساده لوح عادی بود "

میسوزم از این دورویی و نیرنگ

یکرنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

یک بوسه جاودانه می خواهم

رو ٬ پیش زنی بٍبَر غرورت را

کاو عشقٍ ترا به هیچ نشمارد

آن پیکر داغ و دردمندت را

با مٍهر بر روی سینه نفشارد

عشقی که ترا نثار ره کردم

در سینه دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو

دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رویایی

هرگز نبَرَد ز دیدگان خوابم

دیگر به هوای لحظه دیدار

دنبال تو در به در نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل

دیوانه و بی خبر نمی گردم

در ظلمت آن اتاقک خاموش

بیچاره و منتظر نمی مانم

هر لحظه نظر به در نمی دوزم

وان آه به لب نمی رانم

ای زن! که دلی پُر از صفا داری

از مرد وفا مجو ٬ مجو٬ هرگز

او معنی عشق را نمی داند

رازٍ دلٍ خود به او مگو هرگز

روزی روزگاری ... ولنتاین

deliashams — Sun, 11 Feb 2007 18:01:18 GMT

خوب مثل هر سال نزدیک ولنتاین است و کوچکتر ها دغدغه دارند که چه هدیه ایی رو برای طرف شون بخرند و اون هایی هم که چند سالی بزرگترند تو فکر این هستند که آیا انتخابم درسته ؟ آیا این همون کسی است که می خواستم ؟ و یا اگه یکم رودربایستی هم داشته باشند تو این فکرند که چطوری رفتار کنند که دل طرف مقابل رو بدست بیارند. خلاصه دغدغه های جوونها تو این روز زیاده و کلی فکرشون مشغوله ...

اما من چکار می کنم ؟ جواب دادن به این سوال یک کم سخته .... اولین باری که برای شام ولنتاین دعوت شدم ۱۷ سالم بود ٬ انگار بزرگترین قله رو فتح کرده بودم هیجان زده بودم وقتی اون جعبه با بسته بندی رویایی اش رو دیدم قند تو دلم آب شدُ دلم می خواست زودتر بازش کنم ولی خودم و کنترل کردم و با یه لبخند گفتم ممنون . ازم پرسید بازش نمی کنی؟ گفتم الان ؟ گفت میل خودته ... من هم جعبه رو باز کردم .. وای خدا باورم نمی شد .. از کجا می دونست که من شکلات تلخ دوست دارم ؟ کلی ذوق کردم و سوالم رو ازش پرسیدم ..گفت چون خودم هم شکلات تلخ دوست دارم حدس زدم که سلیقه مون با هم یکی باشه .. تمام اون شب به این موضوع فکر می کردم که چقدر ما با هم جوریم .. ما دیگه مال همدیگه ایم .. ولی مدتها گذشت و ما مال همدیگه نشدیم ... هیچ کداممون روز خداحافظی تفاهم مزه شکلات یادمون نبود .. همه چیز تمام شد ..

سالها گذشت و من تو حیاط زندگی چرخیدم ٬ تاب می خوردم ٬بازی می کردم ٬ گاهی وقتها هم زمین می خوردم و گریه ام می گرفت و باز بلند می شدم و ادامه بازی .. یه روز در حین اینکه بازی می کردم تو رو دیدیم .... تصویر چشمات جلومه ٬داره بهم لبخند می زنه ....

راستی یادم رفت سلام کنم .. راستش اونقدر حمله کلمات به ذهنم سریع بود که آداب معاشرت یادم رفت .. ببخشید !

خوب کجا بودم ؟ آها تصویر چشمات که جلوی رومه .. تو رو دیدم و فکر کردم یه همبازی پیدا کردم که می تونیم با هم دیگه بازی کنیم ٬ تاب بخوریم ٬ همدیگر رو خیس کنیم و بلند بلند بخندیم ... ولی تو توی بازی راحت نبودی نمی دونم چرا من هم راحت نبودم .. احساس معذب بودن می کردم یه دلیل گنگ بود که من رو مثل عفب مونده ها می کرد .. انگار لکنت زبون می گرفتم .. انگار خجالت می کشیدم نگات کنم ... یه روز که با خودم صادق بودم جواب سوالم رو پیدا کردم .. آره من عاشق تو بودم !

باورت میشه عاشقتم ؟ هنوز هم تو برام روی قله ها هستی و دارم به سختی تلاش می کنم بیام اون بالا پیشت ؟ گاهی وسط راه می ترسم و میشم همون دختر بداخلاق که رفتار کردن باهاش مستلزم گذرون یه دوره کامل فوق لیسانسه ٬ گاهی وقتها هم با انرژی زیاد حرکت می کنم ... می دونی اولش فکر می کردم یه بازی جدیده ٬ تموم میشه .. ولی انگار این بازی دکمه پایان نداره . شاید تو بخوای دکمه پایان رو بزنی ! واقعا می خوای دکمه پایان رو بزنی ؟

این رو خودت گفتی : " گر همسفر عشق شدی مرد سفر باش " حالا من آماده سفرم ٬ تو همسفرم میشی ؟

از تو گفتن دلیل می خواد ؟ برای تو نوشتن بهانه می خواد ؟

باورت میشه تو بهونه خوشحال بودنی ؟ باورت میشه تو دلیل موندنی ؟

یه روز که از دست خدا عصبانی بودم ازش پرسیدم که " چرا من ؟ خودت بگو . " مثل همیشه صبور نگاهم کرد . داد زدم که " چرا من ؟ بگو ؟ خودت هم جوابی نداری بهم بدی ؟ " باز سکوت کرد . من هم بغض کردم و یه گوشه نشستم . زنگ زدم به تو .. خیلی دمق و بی حوصله . تو انگار شده بودی زبون خدا و باهام زدی . آخر سرش هم گفتی خواستم تو رو متقاعد کنم خودم به نتیجه رسیدم ! مرسی باهام حرف زدی . تو تاریکی شب چشمام گرد شده بود . نمی دونستم چی باید بگم و یا چه عکس العملی باید نشون بدم . سکوت کردم و به حرفات گوش دادم. مکالمه جالبی بود.

یه بار دیگه می خواستم بپرم ولی انگار بال نداشتم .. بال هام رو جا گذاشته بودم . کجا ؟ نمی دونم ! حالا بدون بال چطوری بپرم ؟ سرم و انداختم زیر و زیر چشمی نگات کردم .. راستی تو بال هات همراهته؟

شاید دلت بلرزه ! شاید بگی اوه نه ! دوباره بازی از اول ؟! نگران نباش تو قوانین این بازی رو می گذاری پس خودت رییسی .. حکم کن هر چه را که می خواهی .

وقتی دو تا میانگین متحرک با هم تلاقی می کنند و آر اس آی هم جواب میده نقطه خوبیه که وارد بازار بشی درسته ؟ ببینم تو رو نمودار ها نشونه ایی از تلاقی میانگین ها نمی بینی ؟ شاید هم میبینی و شک داری ؟ می ترسی پوزیشن بگیری؟ با ای سی دی چک کردی ؟ همه چی تایید شده ؟ یا هنوز اما و اگر هایی مونده که اگه بشه خوب میشه ؟

راستی حوصله ات کجاست ؟ حواست هم همین دور و بر هاست ... گوشت با منه ؟ همه اینها رو گفتم که بگم مهربونم : "با ما به از این باش که با خلق جهانی "

Happy Valentine

اگر عمر دوباره داشتم

deliashams — Thu, 21 Dec 2006 11:55:18 GMT

اول خط سلام !‌

در حال حاضر نمي دونم خوشحال باشم يا ناراحت ؟‌بخندم يا گريه كنم ؟ شنيديد كه مي گن سكوت فرياد بلندي است كه شنيده نمي شود ؟ سكوت من هم همين معني رو داره ولي تا كي نمي دونم .. متن زير رو از دان هرالد فقيد ، طنز نويس و كاريكاتوريست آمريكايي انتخاب كردم. آميدوارم خوشتون بياد و از خوندنش لذت ببريد .

شب يلدا تون مبارك باشه ، روي ماهتون رو مي بوسم و ميرم كه زود بر گردم .

شاد و خندان باشيد .

دان هرالد داراى تاليفات زيادى است اما قطعه كوتاهش «اگر عمر دوباره داشتم...» او را در جهان معروف كرد . بخوانيد :

" البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد .

اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم . اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم. از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر . مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم .

اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم . از مدرسه بيشتر جيم مى شدم. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم . سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم .

در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد : "شادى از خرد عاقل تر است ".

اگر عمر دوباره داشتم، گْلِ مينا از چمنزارها بيشتر مى چيدم * "

هدف

deliashams — Fri, 20 Oct 2006 22:21:44 GMT

سلام !

این جمله رو دوست خوبم بهاره بهم گفت درست زمانی که به شنیدنش احتیاج داشتم .

بهاره جونم ازت ممنونم .

همه چیز در زندگی ات معجزه ای است که باید آن راعزیز بداری ...
اینکه ما نفس می کشیم ...
اینکه روی این کره ی زمین هستیم ...
اینکه با هم ارتباط برقرار می کنیم ... همگی معجزه است...
تک تک تجربه ها در زندگی ات کاملا لازم بوده تا تو را به این مرحله و مرحله ی بعدی و بعدی برساند...
هدف چیزی نیست که تو بخواهی به آن برسی ...
هدف به تو می رسد و فقط زمانی تو را می یابد که تو آمادگی داشته باشی ... نه قبل از آن (وین دایر)