سلام !

منو یادتون میاد؟ همونی که گاهی دلش تنگ می شد می اومد اینجا می نوشت ٬ همونی که گاهی وقتها اونقدر بلند می خندید که آسمان ها به لزره می افتاد ٬ همونی که وقتی دلش می شکست آروم و بی صدا یه گوشه می نشتس و گریه می کرد ... یادتون اومد ؟

وقتی داشتم به گذشته نگاه می کردم لبخند می زدم ... لبخندی که دو معنی داشت : یکی یاد آوری خاطرات تلخ گذشته که مزه لبخندم و تلخ کرده بود ٬ یکی احساس غرور از اینکه یکسال دیگه بزرگ شدم و کوله بار تجربه هام پربار تر . آره درسته ! من بیست و هفت ساله شدم ....  پنجم تیر ماه وارد بیست و هفتمین سال زندگی شدم .

و اما درس هایی که در یکسال گذشته یاد گرفتم :

با دیگران باش نه برای دیگران.

هرکسی در قالب دوست می تواند که دوست نباشد .. مواظب باش که این واژه را برای چه کسانی به کار می بری.

عمر لحظه های بد هم مثل لحظه های خوب کوتاه است و این ما هستیم که با یادآوری خاطرات تلخ عمر آنها رو در ذهنمون طولانی تر می کنیم .

پایداری و استواری در هر کاری نتیجه بخش است.

سکوت یکی از علایم بلوغ فکری است .

بهترین فرد کسی است که فضای خودش و دگران را با افکار و ایده های نادرست آلوده نکند. ما همه در قبال فضای همدیگر مسئول هستیم و این خود خواهی ما ست که بخواهیم برای دل خودمان به دیگری آسیب - هر چند کوچک - بزنیم.

در عین اینکه به دیگران احترام می گذارم می دانم که هرکسی هم شان و هم سطح من برای دوستی و هم صحبتی نخواهد بود

در روابط انتظار هیچ چیز را نباید داشت . حتی دریافت محبت .

اولین و مهترین مساله در زندگی ان است که بدانیم به کجا می خواهیم برویم و بعد از آن انتخاب مسیر بر عهده خود ماست و اسقامت در آن راه مسئولیت ما.

دلم برای نوشتن اینجا تنگ شده بود  .. یکی از دوستان هدیه ایی رو بهم داد که با جمله ایی زیبا اون رو تزیین کرده بود .. جمله ایی که حسابی تکونم داد :

" سعی کن آن چیزی را که می خواهی بدست بیاوری ٬ وگرنه مجبور می شوی آنچه را که داری دوست بداری . "

این شعر رو هم تقدیم می کنم به تمام دوستانی که در این مدت در کنارم بودند و روی ماهشون رو می بوسم .